เรามีสิทธิ์เลือกชีวิตของตัวเองแต่ไม่ได้มีหน้าที่เลือกชีวิตให้ทุกคน
.
โดยเฉพาะตอนที่เราเพิ่งเจอวิธีคิดที่ช่วยให้ชีวิตตัวเองดีขึ้น เราจะอยากเล่า อยากแบ่งปัน อยากให้คนอื่นได้สิ่งที่เราได้
.
[1] ผมนั่งอยู่ในห้องประชุมกับผู้บริหารบริษัทระดับหมื่นล้านคนหนึ่ง
.
เราคุยกันเรื่องดีลธุรกิจและการลงทุน พอถึงช่วงพักกลางวัน บทสนทนาก็เปลี่ยนมาเป็นเรื่องงาน เรื่องการใช้เวลา
.
แล้วผมเห็นตารางเขาที่มีประชุมต่อกันทั้งวัน
.
ด้วยความที่อินเรื่องปรัชญา เรื่อง Freedom เรื่อง One Person Business ผมเลยหยิบแนวคิดของ Naval Ravikant ขึ้นมาเล่า
.
ประมาณว่า สำหรับผม ความมั่งคั่งควรรวมถึงอิสระในการใช้เวลาด้วย มีเงินแล้ว แต่ถ้ายังเลือกไม่ได้ว่าจะไปไหน ทำอะไร อยู่กับใคร เราอาจยังไม่ได้มีอิสระอย่างที่อยากมี
.
แนวคิดนี้เคยช่วยให้เบ้นกลับมาถามตัวเองว่า ธุรกิจที่กำลังสร้าง มันให้ชีวิตแบบที่เราอยากได้ไหม หรือเรากำลังสร้างงานที่หยุดไม่ได้เพิ่มขึ้นอีก
.
เพราะบางครั้งรายได้โตขึ้น แต่เวลาที่เราเลือกใช้เองกลับน้อยลง ผมเลยให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก และอยากแบ่งปันสิ่งที่เคยช่วยตัวเองให้เขาฟัง
.
เขาก็รับฟังอย่างเปิดใจ ขอบคุณผมด้วย เป็นคน Humble และน่ารักมากๆ
แต่พอกลับบ้าน ผมกลับติดใจสิ่งที่ตัวเองพูด
.
“เดี๋ยวนะ เขาบอกตอนไหนว่าเขาไม่ชอบชีวิตแบบนี้?”
.
ผมเห็นประชุมทั้งวันแล้วเหนื่อยแทน แต่เขาอาจชอบเจอคน ชอบคุยดีล ชอบแก้ปัญหายากๆ ชอบบริหารองค์กรใหญ่ก็ได้
สิ่งที่ผมอยากเอาออกจากตารางอาจเป็นสิ่งที่เขาตั้งใจใส่ลงไปเอง
.
เหมือนเวลาเบ้นนั่งเขียนบทความจนดึก คนอื่นอาจมองว่า “ทำไมทำงานหนักจัง” แต่ในหัวผมกำลังคิดว่า
.
“ขออีกนิด กำลังมันส์เลย” 555555
.
เขาเห็นผมยังทำงานอยู่ แต่ไม่ได้เห็นว่าผมกำลังสนุกกับการค่อยๆ เข้าใจอะไรบางอย่าง ชนิดที่ยังไม่อยากลุกไปไหน
.
เรามองเห็นกิจกรรมเดียวกัน แต่ไม่ได้รู้สึกกับมันเหมือนกัน
แน่นอน เขาอาจเหนื่อย อาจอยากมีเวลามากขึ้นจริงๆ ก็ได้ ประเด็นคือผมยังไม่รู้ แต่ผมมีคำแนะนำให้แล้ว
.
[2] ความคิดที่ช่วยชีวิตเรา อาจไม่ใช่คำตอบของทุกชีวิต
.
พอคิดแบบนี้ เบ้นนึกถึงเวลามีคนบอกว่า
“ทำคลิปสิ เอาบทความไปทำวิดีโอ คนจะเห็นเยอะกว่านี้”
เขาเห็นโอกาสจริงๆ ผมเข้าใจและขอบคุณ แต่บางครั้งในใจก็คิดว่า
.
“ตูแค่อยากเขียนนนน 555555”
.
ผมชอบตอนที่ได้นั่งคิด ค่อยๆ เรียบเรียงเรื่องที่ยังงงอยู่ จนตัวเองเข้าใจมันมากขึ้น การเขียนให้สิ่งนี้กับผมด้วย ต่อให้คลิปจะมีคนเห็นมากกว่า ผมก็ยังอยากเขียนอยู่ดี
ถ้าเรามองแค่จำนวนคนดู การทำคลิปอาจเป็นคำแนะนำที่ดี แต่พอเอาความสุขตอนทำงานของผมใส่ลงไปด้วย คำตอบก็อาจเปลี่ยน
.
แล้ววันนั้นผมก็กำลังทำสิ่งคล้ายๆ กันกับคนตรงหน้า
ผมเห็นว่าเขาน่าจะได้อะไรเพิ่ม ถ้ามีเวลาว่างมากขึ้น แต่ยังไม่ได้ถามเลยว่า เขากำลังได้อะไรจากชีวิตที่มีอยู่แล้ว
.
สำหรับเบ้น อิสระทางเวลามีค่ามาก ผมอยากเลือกงาน เลือกคนที่ทำด้วย มีเวลาเขียน ดูแลสุขภาพ และปฏิเสธบางโอกาสได้ แม้มันจะทำเงินก็ตาม
แต่คนอื่นอาจอยากสร้างองค์กรใหญ่ อยากดูแลคนจำนวนมาก อยากอยู่ในสนามที่มีเรื่องใหม่ให้แก้ทุกวัน เขาอาจได้บางอย่างจากชีวิตแบบนั้นที่ผมยังไม่เข้าใจ
.
ผมเลือกได้ว่าไม่อยากมีตารางแบบเขา แต่ก่อนจะบอกว่าเขาควรเปลี่ยนตารางของตัวเอง ผมก็ควรรู้ก่อนว่าเขาอยากเปลี่ยนไหม
เพราะระหว่าง “ผมไม่อยากมีชีวิตแบบนี้” กับ “เขาไม่ควรมีชีวิตแบบนี้” ยังมีชีวิตของเขาอีกมากที่ผมไม่ได้รู้จัก
.
เรื่องนี้ทำให้เบ้นกลับมาคิดถึงการออกแบบธุรกิจของตัวเองด้วย
บางคนอยากมีทีมใหญ่ บางคนอยากทำคนเดียว บางคนอยากโตเร็ว บางคนอยากมีรายได้พอดูแลชีวิต แล้วเหลือเวลาไปทำอย่างอื่น
ก่อนจะบอกว่าใครควรใช้วิธีไหน เราก็คงต้องถามก่อนว่า เขากำลังสร้างธุรกิจเพื่อให้ได้ชีวิตแบบไหน
.
วิธีที่ช่วยให้ผมมีเวลาเขียนมากขึ้น อาจไม่ใช่สิ่งที่คนอยากบริหารองค์กรใหญ่กำลังมองหา และวิธีที่ช่วยให้เขาสร้างองค์กรใหญ่ขึ้น ก็อาจไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากเอาใส่ชีวิตตัวเอง
เราแลกเปลี่ยนวิธีคิดกันได้ โดยยังเผื่อพื้นที่ให้คำตอบของเราออกมาต่างกัน
.
[3] เกือบสองพันปีก่อน คนคนหนึ่งก็เขียนเตือนตัวเองเรื่องนี้ไว้
.
Marcus Aurelius เป็นจักรพรรดิแห่งโรมัน ผู้มีหน้าที่ตัดสินใจเรื่องของผู้คนจำนวนมาก แต่เขาก็มีบันทึกส่วนตัวไว้พูดคุยและเตือนตัวเอง บันทึกเหล่านั้นกลายมาเป็นหนังสือ Meditations ที่เราอ่านกันในวันนี้
.
ลองนึกภาพคนที่ผู้คนรอฟังคำตัดสินของเขา คนที่ตำแหน่งบังคับให้ต้องคิด ต้องเลือก ต้องรับผิดชอบเรื่องใหญ่ๆ
แต่เมื่อกลับมาอยู่กับบันทึกของตัวเอง เขากลับเขียนไว้ว่า
“It is in our power to have no opinion about a thing.”
เราเลือกที่จะไม่มีความเห็นกับเรื่องอื่นได้ – Meditations 6.52
.
เราไม่รู้ว่าก่อนเขียนประโยคนี้ เขาเพิ่งเจอใคร คุยเรื่องอะไร หรือกำลังติดใจกับเหตุการณ์ไหนอยู่
แต่พออ่านแล้ว เบ้นนึกภาพคนคนหนึ่งที่กลับมาเตือนตัวเองว่า ต่อให้มีเรื่องให้ตัดสินใจมากมาย ก็ยังมีบางเรื่องที่เรายังไม่ต้องรีบสรุปอะไร
.
ตัดภาพกลับมาที่เบ้นในห้องประชุม มีแนวคิดอยู่เต็มหัว อยากแบ่งปัน อยากช่วยให้คนตรงหน้ามีชีวิตที่ดีขึ้น
.
แต่กลับข้ามคำถามง่ายๆ ไป “แล้วเขาอยากได้ชีวิตแบบไหน?”
.
เกือบสองพันปีผ่านไป ประโยคที่เขาใช้เตือนตัวเองยังกลับมาเตือนมนุษย์แบบเบ้นได้อยู่เลย
ผมไม่รู้ว่า Marcus เคยทำพลาดในเหตุการณ์แบบเดียวกับผมหรือเปล่า แต่การที่เขาเขียนเตือนตัวเองเรื่องนี้ ทำให้ผมรู้สึกใกล้กับคนเขียนขึ้นมา
.
คนที่เราอ่านแล้วมองว่าเป็นนักปรัชญา ก็ยังมีประโยคไว้เรียกตัวเองกลับมา ส่วนผมอ่านประโยคนั้นแล้ว ก็ยังต้องหัดเอามาใช้ในบทสนทนาจริงๆ อีกที
รู้จักแนวคิดหนึ่ง กับใช้มันได้ในตอนที่ต้องใช้จริงๆ ยังเป็นคนละเรื่องกันอยู่
.
ในข้อถัดมา Meditations 6.53 เขายังเตือนให้ฝึกฟังสิ่งที่คนอื่นพูดอย่างตั้งใจ และพยายามเข้าไปเข้าใจความคิดของคนพูดให้ได้มากที่สุด
พออ่านสองข้อนี้ติดกัน เบ้นตีความเป็นการบ้านให้ตัวเองว่า ลองวางความเห็นของเราลงสักพัก แล้วฟังให้รู้ก่อนว่าโลกของเขาหน้าตาเป็นยังไง
.
วันนั้นผมจำแนวคิดของ Naval ได้ แต่ลืมถามว่า
“พี่ชอบชีวิตการทำงานแบบนี้ไหมครับ?”
คำถามเดียวอาจทำให้ผมเข้าใจเขามากกว่าคำอธิบายยาวๆ ที่พูดไปเสียอีก
.
ถ้าเขาบอกว่าเหนื่อย อยากเปลี่ยน เราก็ค่อยคุยกันว่าอะไรน่าจะช่วยได้ แต่ถ้าเขาบอกว่าชอบ สนุก และเลือกแบบนี้เอง ผมก็คงได้เรียนรู้อีกแบบหนึ่งว่า ชีวิตที่ดีของคนอื่นมีหน้าตาต่างจากของผมได้
.
สิ่งที่ติดใจเบ้นที่สุดคือ ผมเริ่มอ่านปรัชญาเพราะอยากฝึกตัวเอง อยากคิดให้ดีขึ้น อยากรู้ว่าอะไรสำคัญ และลดความวุ่นวายที่ตัวเองสร้างขึ้นมา
แต่พออ่านไปสักพัก ผมกลับมีคำอธิบายเพิ่มขึ้นด้วยว่า คนอื่นควรใช้ชีวิตยังไง
.
เห็นคนทำงานหนัก ก็หยิบเรื่อง Freedom
เห็นคนอยากโต ก็หยิบเรื่องความพอ
เห็นคนกังวล ก็หยิบเรื่องสิ่งที่ควบคุมได้
แนวคิดเข้ากับทุกเรื่องเลย จนบางครั้งลืมเอากลับมาดูตัวเอง
.
มีแนวคิดพร้อมใช้ ไม่ได้แปลว่าเราเข้าใจชีวิตคนตรงหน้าพอแล้ว
ถ้าผมเชื่อว่าคนเราควรมีอิสระในการเลือกชีวิต ผมก็ต้องยอมรับด้วยว่า เขาอาจเลือกชีวิตที่ผมไม่เลือก และมีความสุขกับมันได้
เขาไม่จำเป็นต้องอยากมีชีวิตแบบผม เพื่อให้ผมเคารพสิ่งที่เขาเลือก
.
==================
ถ้าคุณชอบบทความแนวนี้ แล้วไม่อยากพลาด สามารถใส่ Email ของคุณได้ที่ Link นี้เลย (ฟรีไม่มีค่าใช้จ่าย)
วันนั้นเขารับฟังผมอย่างเปิดใจ พอกลับบ้าน ผมเลยรู้สึกว่าตัวเองก็ควรเปิดใจให้กับความเป็นไปได้ว่า ผมอาจยังเข้าใจเขาไม่พอเหมือนกัน
.
เรามีสิทธิ์เลือกชีวิตของตัวเอง
เขาก็มีสิทธิ์นั้นเหมือนกัน
ก่อนจะเสนอทางออก ลองถามให้รู้ก่อนว่าเขาติดอยู่ตรงไหน หรือเขาได้เลือกอยู่ตรงนั้นด้วยตัวเองแล้ว
.
ครั้งหน้าถ้านั่งอยู่ในห้องแบบนั้นอีก ผมอยากถามให้มากขึ้นอีกนิด
บางทีคนที่ผมกำลังจะช่วยให้เป็นอิสระ
อาจกำลังใช้ชีวิตที่เขาเลือกอยู่แล้ว
.
แล้วคุณล่ะ เคยมีใครแนะนำให้เปลี่ยนอะไร ทั้งที่ในใจคุณคิดว่า “แต่เราชอบแบบนี้อยู่แล้วนะ” ไหม?
คอมเมนต์มาเล่าให้เบ้นฟังหน่อย อยากรู้ว่าของแต่ละคนเป็นเรื่องอะไร จะเรื่องงาน เรื่องชีวิต หรือเรื่องเล็กๆ ก็ได้ เอาไว้คุยเล่นกัน 555555
ผมหวังว่าเรื่องนี้จะช่วยสร้างวันของคุณ





ใส่ความเห็น