ชีวิตธรรมดาของคุณ อาจเป็นความฝันของใครบางคน

บางสิ่งที่เราบ่นว่า “ต้องทำ” อาจเป็นสิ่งที่ใครอีกคนอยากมีโอกาสได้ทำ
.
เดินไปซื้อข้าวเอง ออกไปทำธุระ นั่งกินอาหารในร้านที่คนเยอะ
มีเวลาว่างออกไปเดินเล่นสักครึ่งชั่วโมง

มันดูธรรมดาจนเราแทบไม่เคยนับสิ่งเหล่านี้เป็นความโชคดีเลย
จนกระทั่งวันหนึ่ง…เราทำมันไม่ได้

เบ้นอ่านบทความหนึ่งของ Daily Stoic แล้วชอบคำถามที่ซ่อนอยู่ในเรื่องนี้
เรากำลังมองข้ามอิสระอะไร เพียงเพราะวันนี้เรายังมีมันอยู่? #อ่านจบปุ๊ปเก่งขึ้นปั๊ป
==========
[1] มีอำนาจมากขึ้น ไม่ได้แปลว่าจะใช้ชีวิตได้อย่างอิสระมากขึ้นเสมอไป
.
ลองมองชีวิตของ Nero จักรพรรดิโรมัน ผู้มีทั้งอำนาจ ทรัพย์สิน และคนคอยรับใช้
แต่การจะออกไปเดินเล่นเหมือนคนธรรมดา กลับเต็มไปด้วยข้อจำกัด ทั้งเรื่องความปลอดภัยและภาระของตำแหน่ง
.
ขณะที่ Seneca นักปรัชญา Stoic เขียนถึงคุณค่าของการออกไปเดินกลางแจ้ง ให้จิตใจได้พักและสดชื่นขึ้น
.
ลองคิดดู เราอาจเดินออกจากบ้านได้โดยไม่ต้องมีใครเตรียมเส้นทาง ไม่ต้องมีคนคุ้มกัน และไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครจำเราได้
.
อิสระแบบนี้ไม่มีราคาแปะอยู่ เราเลยเผลอคิดว่ามันไม่มีค่า
คนมีชื่อเสียงอาจคิดถึงวันที่เดินตลาดแล้วไม่มีใครมอง คนที่บาดเจ็บอาจคิดถึงวันที่ลุกไปเข้าห้องน้ำเองได้ ส่วนคนที่ต้องทำงานหลายงาน อาจอยากมีช่วงบ่ายว่างๆ ที่เราไม่รู้จะเอาไปทำอะไร
.
ชีวิตธรรมดาของเรา มีบางส่วนที่คนอื่นกำลังคิดถึงอยู่
———-
[2] เรามักเห็นคุณค่าของสิ่งหนึ่งชัดมากที่สุด ตอนเริ่มสูญเสียมัน
.
วันที่แข็งแรง เรารำคาญที่ต้องเดินไกล วันที่เจ็บขา เราขอแค่เดินได้เหมือนเดิม
วันที่มีเวลาว่าง เรารู้สึกเบื่อ วันที่งานล้น เราคิดถึงการได้นั่งเฉยๆ โดยไม่มีอะไรค้างอยู่ในหัว
.
พอเป็นแบบนี้ คำถามที่น่าคิดคือ ทำไมเราต้องรอให้ชีวิตเอาบางอย่างกลับไปก่อน ถึงจะยอมรับว่ามันมีค่า? เบ้นว่า มุมมองแบบ Stoic ช่วยเตือนเราได้ตรงนี้
.
สิ่งที่อยู่กับเราในวันนี้ ไม่ได้มีสัญญาว่าจะอยู่ตลอดไป ทั้งร่างกาย เวลา คนที่เรารัก และโอกาสในการเลือกชีวิตของตัวเอง
.
แค่ยอมรับความจริงข้อนี้ เราก็อาจใส่ใจกับวันธรรมดาวันหนึ่งมากขึ้นแล้ว
.
มื้อเย็นเดิมๆ อาจกลายเป็นเวลาที่เราอยากนั่งให้นานขึ้น
การเดินเล่นใกล้บ้าน อาจกลายเป็นช่วงเวลาที่เราเก็บมือถือแล้วมองรอบตัวบ้าง
.
[3] ลองสังเกตคำว่า “ต้อง” ในชีวิตประจำวัน
.
“วันนี้ต้องออกไปซื้อของอีกแล้ว” “ต้องเดินไปตั้งไกล” “ต้องไปจัดการธุระเองอีก”
.
บางครั้งเราลองเติมอีกประโยคต่อท้ายดู
เรายังออกไปซื้อของเองได้ ร่างกายเรายังพาเราเดินไปถึง เรายังมีอิสระจัดการชีวิตของตัวเอง
.
แน่นอนว่าเรายังเหนื่อยได้ หงุดหงิดได้ และหาวิธีทำให้ชีวิตสะดวกขึ้นได้ ความขอบคุณไม่จำเป็นต้องลบความรู้สึกพวกนั้นทิ้ง มันแค่ช่วยให้เราเห็นสิ่งที่มีอยู่ครบขึ้น
.
ร้านอาหารคนเยอะอาจน่ารำคาญ ขณะเดียวกัน การได้ออกมานั่งกินของอร่อยท่ามกลางผู้คนก็มีคุณค่าอยู่ด้วย สองอย่างนี้เกิดขึ้นพร้อมกันได้
===============

ถ้าคุณชอบบทความแนวนี้ แล้วไม่อยากพลาด สามารถใส่ Email ของคุณได้ที่ Link นี้เลย (ฟรีไม่มีค่าใช้จ่าย)

#สรุปแบบลงดาบ

เบ้นว่า เราใช้แรงไปเยอะกับการพยายามมีชีวิตที่ดีขึ้น จนบางวันลืมใช้ชีวิตส่วนที่ดีอยู่แล้ว
ถ้าวันนี้ยังมีเวลา ลองออกไปเดินเล่นสักหน่อย กินข้าวโดยไม่รีบ หรือโทรหาคนที่อยากคุยด้วย
ใช้โอกาสที่ยังมีอยู่ ให้กลายเป็นช่วงเวลาที่เราได้รับรู้จริงๆ ว่า “เออ วันนี้ก็ดีเหมือนกัน”
.
เพราะไม่ใช่ทุกคนจะมีโอกาสแบบนี้ และเราเองก็อาจไม่ได้มีมันตลอดไป
วันนี้มีเรื่องธรรมดาอะไร ที่คุณอยากขอบคุณก่อนจะหมดวัน?

ผมหวังว่าเรื่องนี้จะช่วยสร้างวันของคุณ