ชีวิตเราก็จืดชืด วันๆ ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้น
แล้วจะเอาเรื่องที่ไหนไปทำ Content?
.
ตื่นมา ทำงาน กินข้าว ประชุม กลับบ้าน
บางวันเรื่องที่น่าตื่นเต้นที่สุดคือร้านข้าวส่งเมนูผิด 55555
พอเห็นคนอื่นเขียนเรื่องเล่าสนุกๆ เราเลยคิดว่าเขาคงมีชีวิตที่น่าสนใจกว่าเรา ไปเจอคนเยอะกว่า เดินทางบ่อยกว่า หรือมีเรื่องใหญ่ๆ เกิดขึ้นตลอดเวลา
แต่เบ้นอ่านบทความหนึ่งของ Sean D’Souza เรื่องที่เขาหยิบมาสอน Storytelling มีทั้งการสั่งพิซซ่า ย้ายข้อมูลเข้าเครื่องใหม่ และยืนรอกระเป๋าที่สนามบิน
ฟังดูเป็นชีวิตคนปกติมาก 55555
แล้วเรื่องธรรมดาพวกนี้ กลายเป็นเรื่องที่คนอยากอ่านต่อได้ยังไง?
มาเข้าใจเรื่องนี้กัน #อ่านจบปุ๊ปเก่งขึ้นปั๊ป
=================
Part 1 – เรื่องเกิดขึ้นทุกวัน แต่เราเดินผ่านมันไป
Sean ให้ลองนึกภาพว่า เราโหลดกระเป๋าสีแดงขึ้นเครื่องบินไป 7 ใบ
พอถึงปลายทาง เราก็ไปยืนรอที่สายพาน ใบแรกมาแล้ว ใบที่สองตามมา ใบที่สามก็มา
ระหว่างนั้นมีกระเป๋าสีเขียวผ่านไป ใบลายจุดผ่านไป แล้วก็มีกล่องใหญ่ๆ ผ่านไปอีก
เรายังรอกระเป๋าของเราอยู่
สักพักใบที่สี่มา ใบที่ห้า ใบที่หก
แล้วใบที่เจ็ดล่ะ?
แค่นี้เราเริ่มร้อนใจแทนเจ้าของกระเป๋าแล้ว ทั้งที่ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นไปกว่าการยืนมองสายพานหมุน 55555
Sean บอกว่า สิ่งที่ทำให้เราอยากฟังต่อ คือจังหวะ “แต่”
ตอนแรกทุกอย่างกำลังเป็นไปอย่างที่คิด กระเป๋ามาทีละใบ เราคาดว่าเดี๋ยวมันก็คงมาครบ
แต่พอใบสุดท้ายไม่มา สมองเราจะถามทันทีว่า “แล้วมันไปไหน?”
ชีวิตประจำวันเรามีจังหวะแบบนี้อยู่เรื่อยๆ ครับ เพียงแต่ส่วนมากเราไม่ทันสังเกต เพราะตอนเจอมัน เราไม่ได้คิดว่า “โอ้โห นี่แหละวัตถุดิบบทความ” เราคิดแค่ว่า “อ้าว กระเป๋ากูหาย” 55555
=================
Part 2 – ลองเปลี่ยนจาก “วันนี้ทำอะไร” เป็น “วันนี้มีอะไรไม่เป็นอย่างที่คิด”
Sean ยกตัวอย่างเรื่องสั่งพิซซ่า
ถ้าเล่าว่า วันศุกร์เราอยากกินพิซซ่า เลยเข้าเว็บ เลือกหน้า กรอกที่อยู่ จ่ายเงิน แล้วพิซซ่าก็มาส่ง เรื่องนี้จบแล้ว ไม่มีอะไรให้ตามต่อ
แต่ถ้ากดสั่งแล้วข้อมูลที่กรอกไว้หายหมดล่ะ?
เรากรอกใหม่อีกครั้ง เพราะยังอยากกินอยู่ แต่พอกดสั่ง ข้อมูลก็หายอีก
ทีนี้คนอ่านเริ่มอยากรู้แล้วว่า จะยอมกรอกรอบสามไหม หรือจะโทรไปสั่งแทน?
เห็นไหมว่า Sean ไม่ได้ไปหาเรื่องยิ่งใหญ่มาเล่า เขาหยิบเรื่องเดิม แล้วมองหาตรงที่มัน “สะดุด”
เบ้นว่าเวลาเราบอกว่าไม่มีเรื่องทำ Content ลองกลับไปดูวันของตัวเองด้วยคำถามนี้
วันนี้เราคิดว่าอะไรจะเกิดขึ้น แล้วความจริงมันเกิดอะไรขึ้น?
คิดว่าชวนคนมาร่วมงานแล้วเขาจะปฏิเสธ แต่เขาตอบตกลง
คิดว่าโพสต์นี้คนจะสนใจ แต่เงียบกริบ
คิดว่าลูกค้าสนใจสิ่งที่เราตั้งใจขาย แต่เขากลับถามถึงอีกอย่างหนึ่ง
เรื่องพวกนี้เกิดขึ้นได้กับคนธรรมดาทุกวัน และแต่ละเรื่องอาจพาเราไปเข้าใจอะไรบางอย่างเกี่ยวกับงาน ลูกค้า หรือแม้แต่ตัวเราเอง
=================
Part 3 – มี “แต่” แล้ว ต้องรู้ด้วยว่าจะเล่าไปทำไม
ตรงนี้สำคัญมาก เพราะถ้าเราเจอเรื่องแปลกๆ แล้วเอามาเล่าทั้งหมด โพสต์อาจสนุก แต่คนอ่านจบแล้วถามว่า “แล้วสรุปเบ้นจะบอกอะไร?” 55555
Sean บอกว่า ก่อนเล่าเรื่อง เราควรรู้ก่อนว่ามีหนึ่งความคิดอะไรที่อยากส่งไปถึงคนอ่าน
สมมติเรื่องที่เราอยากเล่าคือ ชวนคนมาร่วมงานแล้วเขาตอบตกลง
ถ้าสิ่งที่อยากสื่อคือ “เราเผลอคิดคำตอบแทนคนอื่น” เราก็ควรเล่าความลังเลก่อนทัก เล่าว่าเราคิดว่าเขาคงไม่สนใจ แล้วพาคนอ่านไปถึงคำตอบที่ได้รับ
แต่ถ้าอยากสื่อเรื่องการสร้างทีม รายละเอียดที่เลือกเล่าก็อาจเปลี่ยนไป
เหตุการณ์เดียวกัน เขียนได้หลายแบบ เพราะเรื่องเล่าไม่ได้มีแค่ว่า “เกิดอะไรขึ้น” มันมีด้วยว่า “เราอยากให้คนอ่านเห็นอะไรจากสิ่งที่เกิดขึ้น”
Sean เลยแนะนำให้ทำ Story Bank เก็บเหตุการณ์เล็กๆ ในชีวิตไว้ก่อน ยังไม่ต้องรีบเขียนเป็นโพสต์ (หรือทำเป้นคลิป)
ไปซื้อของแล้วมีอะไรผิดคาดไหม?
คุยกับใครแล้วได้คำตอบที่ไม่คิดว่าจะได้ไหม?
ลองทำอะไรบางอย่างแล้วผลออกมาไม่เหมือนที่ตั้งใจไหม?
จดไว้ก่อนครับ แล้ววันไหนเรามีความคิดที่อยากเล่า ค่อยกลับมาเปิดดูว่าเรื่องไหนช่วยให้คนอ่าน “เห็น” ความคิดนั้นได้
==============
ถ้าคุณชอบบทความแนวนี้ แล้วไม่อยากพลาด สามารถใส่ Email ของคุณได้ที่ Link นี้เลย (ฟรีไม่มีค่าใช้จ่าย)
เวลาเราบอกว่าชีวิตตัวเองจืดชืด บางทีเราอาจกำลังเอาชีวิตจริงไปเทียบกับเรื่องเล่าที่คนอื่นเลือกและเรียบเรียงมาแล้ว
Sean ทำให้เบ้นเห็นว่า วัตถุดิบไม่จำเป็นต้องใหญ่ แค่เราสังเกตว่าเรื่องธรรมดาเรื่องหนึ่งเริ่มอย่างไร มีอะไรเกิดขึ้นผิดจากที่คิด แล้วมันช่วยอธิบายความคิดอะไรได้บ้าง
วันธรรมดาวันหนึ่งอาจยังไม่ใช่ Content
แต่ในวันธรรมดาวันนั้น อาจมีเรื่องเล่าซ่อนอยู่หลายเรื่องเลย
แล้วสัปดาห์นี้ ทุกคนเจอเรื่องอะไรที่ตอนแรกคิดว่า “มันคงเป็นแบบนี้” แต่สุดท้ายกลับไม่เป็นแบบนั้นบ้าง? มาเล่าให้เบ้นอ่านหน่อย
ผมหวังว่าเรื่องนี้จะช่วยสร้างวันของคุณ
ใส่ความเห็น