บันทึก ไดอารี่ของชายวัย 83 ที่ยังอยากใช้ชีวิต “ในแบบของตัวเอง”

หนังสือเล่มนี้คือไดอารี่ ชีวิตคุณตา Hendrik ชายผู้ใช้ชีวิตในบ้านพักคนชราในอัมสเตอร์ดัม ในวัย 83¼
.
ใครกลัวความแก่บ้างง
.
ปกติเบ้นไม่ค่อยอ่านหนังสือเรื่องคนแก่เลย คิดมาตลอดว่า ฉันยังวัยรุ่นทำงานหนักๆได้ไม่หวั่น แต่ในใจลึกๆก็ แอบมองปฎิทินตลอดว่า จะวันเกิดอีกแล้วหรอ (อะไรเนี่ย อยู่ห้องกาลเวลาไหมนะ555 แปปๆจะครึ่งปีอีกและ)
.
แต่จริงๆลึกๆเราก็แอบรู้ตัวว่าเราเริ่มโตมากๆจนเป็นวัยกลางคนแล้วไหมนะ เราไม่ใช่วัยรุ่นแล้วหรือเปล่า เราทำอะไรแบบเด็กๆได้อยู่ไหมนะ
.
พอ Status บอกว่า อายุเยอะ = หมดพลัง คิดแบบนั้นก็ยิ่งเศร้า
จนมาเจอหนังสือเล่มนี้ (ที่ดองไว้ไม่เคยจะอ่าน5555)

The Secret Diary of Hendrik Groen, 83¼ Years Old”

เฮนดริกไม่ใช่ลุงแก่ๆ ขี้บ่นที่นั่งรอวันตายไปวันๆ
เขาเป็นเหมือนนักปฏิวัติในคราบคุณตา
จดบันทึกทุกวันด้วยอารมณ์ขันแบบแสบๆ และแอบกัดระบบบ้านพักคนชราแบบเจ็บแต่จริง

อ่านไปแล้วเหมือนได้มองโลกผ่านสายตาคนที่อยู่ “ปลายทางของชีวิต”
แต่กลับเข้าใจคำว่า มีชีวิตอยู่จริงๆ ได้ชัดขึ้นกว่าเดิม
————————————-
1. แก่ = หมดความสำคัญ? ไม่ใช่กับ Hendrik
Aging Does Not Mean Irrelevance
ความแสบของ คุณตา เฮนดริก คือแกแอบตั้งชมรมลับกับเพื่อนชื่อ
“Old-But-Not-Dead Club” (แก่แต่ยังไม่ตายนะเว้ย55555)
พวกเขาพากันออกทริป เที่ยว ดื่มหัวเราะ และทำสิ่งที่ระบบไม่อยากให้ทำ

มันทำให้เบ้นเห็นว่า…

แก่ไม่ใช่การหายไปจากสังคม แต่คือช่วงที่ต้องการ “purpose” มากที่สุด

เราทุกคนอยากยังรู้สึกว่าตัวเองสำคัญ
และไม่มีใครควรถูกทำให้รู้สึกว่า “คุณหมดประโยชน์แล้ว”
.
ยิ่งเรามีอายุมากขึ้น ภารกิจของเราก็ยิ่งต้องชัด อย่าเป็น Deadwood ไม้ตายที่ใช้ชีวิตเหมือน bot ไปวันๆ เราต้องหา Purpose ที่ยิ่งใหญ่ต่อไปเรื่อยๆ

2. การต่อต้านเล็กน้อยคือสิ่งที่มีความหมาย
Small Acts of Rebellion Can Be Deeply Meaningful

คุณตาบอก แค่แอบกินขนมต้องห้าม หรือหนีออกไปเที่ยวเล็กๆ ก็กลายเป็นการก่อกบฎ ครั้งใหญ่แล้ว 55555
มันไม่ใช่แค่ความสนุก แต่มันคือการบอกว่า

“ฉันยังเลือกได้ ยังรู้สึก ยังมีอิสระ”

และนั่นคือ สารตั้งต้นของความเป็นมนุษย์ ยิ่งเรารู้ตัวว่าเรามีอิสระที่จะเลือกมากเท่าไหร่ = เราเป็นมนุษย์ที่มีความหมายมากขึ้นเท่านั้น (โครตเท่)

3. มิตรภาพคือยาใจของคนทุกวัย Friendship is a Lifeline

ชมรม Old-But-Not-Dead ไม่ได้รวมกลุ่มกันแค่เพราะว่าง
แต่เพราะ “หัวใจ” ของคนเรา ไม่ว่าจะอายุเท่าไร ก็ยังต้องการ connection

เบ้นชอบมากตอนที่พวก คุณตา เขาหัวเราะ ร้องไห้ เผชิญโรคภัยไปด้วยกัน
เพราะมันสะท้อนว่า…

มิตรภาพ คือสิ่งที่ทำให้ “การรอความตาย” กลายเป็น “การใช้ชีวิตร่วมกัน”
โครตดี เรามีคนที่ลุยไปด้วยกันผ่านเวลาลำบากไปด้วยกันและมีความหมาย

4. ถ้าไม่มีอารมณ์ขัน เราคงตายไปข้างในก่อนร่างกายจะพัง
เฮนดริกเขียนด้วยภาษาที่เต็มไปด้วยเสียดสีว่า

บางวันเหนื่อยก็ประชดชีวิต บางวันเบื่อก็หัวเราะให้ความตลกร้าย
เพราะเขารู้ดีว่า…

Humor doesn’t erase pain, but it helps you survive it.
อารมณ์ขันไม่ได้ลบความเจ็บปวดแต่มันทำให้เรารอดไปได้

5.ยิ่งเข้าใจความตาย = ยิ่งใช้ชีวิตอย่างมีความหมาย
Facing Death Without Denial
เฮนดริกพูดถึงความตายแบบไม่หลบ ไม่กลัว
เขารู้ว่ามันใกล้เข้ามาทุกวัน
แต่ยิ่งใกล้ เขากลับยิ่งชัดว่า…

ชีวิตที่เหลืออยู่ควร “ใช้” ไม่ใช่ “รอหมด”

เราทุกคนไม่ต้องรอแก่เพื่อเข้าใจบทเรียนนี้
เพราะการยอมรับความตาย คือกุญแจที่ปลดล็อกความกลัว และปลุกให้เราใช้ชีวิตให้คุ้มทุกวัน

—————————————————-

ถ้าคุณชอบบทความแนวนี้ แล้วไม่อยากพลาด สามารถใส่ Email ของคุณได้ที่ Link นี้เลย (ฟรีไม่มีค่าใช้จ่าย)

สุดท้ายนี้…
หนังสือเล่มนี้สำหรับเบ้น โลกนี้ สะท้อนถึง มุมมองต่อความแก่
ไม่ดีเท่าไหร่ เวลาบอกว่าแก่ จะ feel negative รู้สึกไม่ดี

สิ่งที่่ คุณตาเฮนดริก กำลังบอกเราอย่างเงียบๆ ว่า

“อย่าปล่อยให้ระบบพรากความเป็นมนุษย์ของคุณไป — ไม่ว่าคุณจะอายุเท่าไหร่ก็ตาม”

เล่มนี้เหมือนให้เสียงกับคนที่สังคมทำเป็นไม่ได้ยิน ในค่านิยมนี้

ในปรัชญา Stoic (ที่เบ้นใช้มา 3 ปี ) จะมีคำพูดนึงว่า “Memoto Mori ” แปลว่า “พึงระลึกไว้เถิด วันนี้เราก็จะจากที่นี้ไป”
ชีวิตเราสั้นเกินกว่าจะบอกว่าเราแก่แล้ว และชีวิตเราก็ยาวเพียงพอให้เราทำสิ่งที่เราอยากทำ

ช่วงนี้เบ้นเขียนโพสต์เยอะหน่อย หลายคนอาจจะบอกว่าฟิตไปไหน
(ตอนนี้เบ้นเจ็บมือแล้วพิมเยอะเกิน55555) แต่จริงๆ เบ้นมองปฎิทินทุกวันเลย คิดว่า เวลาเรามีไม่เยอะ อยากทำไรทำเลย (การเขียนก็เป็นหนึ่งในความฝันเบ้นที่อยากทำ)

Seneca บอกว่า “Life, if well lived, is long enough”
ชีวิตเรามั้นไม่มีคำว่าสั้นไปหรอกนะถ้าเราใช้ให้มันดี

ขอบคุณที่แวะอ่านมาถึงตรงนี้ครับ
ความแก่ไม่ได้ความน่ากลัว แต่ความน่ากลัวคือ
การที่เรายอมรับว่าเราแก่แล้วไม่ลองทำอะไรใหม่อีกเลย

ขอบคุณครับ