ปรัชญาชีวิตที่ได้เรียนรู้จากตัวละคร ดราก้อนบอล (RIP อ.โทริยามะ)

“เทพเจ้ามังกรช่วยชุบชีวิตคนๆนึงให้ทีสิ”

วันที่ 1 มีนาคม 2024 อ. อากิระ โทริยามะ ได้เสียชีวิตจากโลกนี้ไปแล้ว ขอแสดงความเสียใจกับครอบครัวอาจารย์ แล้วทุกคนที่เป็นแฟนคลับนะครับ

ตอนเด็กๆเบ้นจะตื่นเช้าเพื่อเปิดช่อง 9 ทุกวันเสาร์อาทิตย์ เพื่อดูดราก้อนบอล

พอมาวันนี้เราเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว มีหลายปรัชญาที่ ดราก้อนบอลปลูกฝัง พวกเราทุกคนที่เป็นแฟนคลับกันจนมาถึงวันนี้ ไม่ว่าจะเป็น การที่โกคูไม่ชนะ ศึกชิงเจ้ายุทธภพตั้งแต่ครั้งแรก เพราะผู้เฒ่าเต่ากลัวจะเหลิงเกินไป แต่ต้องพยายามถึง 3 ครั้ง

หรือการพยายามท้าทายขีดจำกัดของตัวเองอย่างการเป็นซูปเปอร์ไซย่า

บทเรียนต่างๆจากหลายๆตัวละครในดราก้อนบอล ปลูกฝังพวกเราให้มาเป็นพวกเราในทุกวันนี้ เบ้นได้ สรุปบทเรียนปรัชญา ทั้ง 7 ข้อที่ได้เรียนรู้จากตัวละครใน ดราก้อนบอล

[1] การออกล่าความฝัน (บลูม่า)

เรื่องราวของดราก้อนบอลที่แท้จริง เริ่มจากความโลภ ของบลูม่า 55555 แสวงหา ดราก้อนบอลทั้ง 7 ลูกเพื่อขอพรให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองฝัน

ถ้ามองกันจริงๆ บลูม่าอายุ 17 ปี แต่เดินออกทางรอบโลก เพื่อทำในสิ่งที่ตัวเองกล้าฝัน เรามองเห็นความกล้าฝันของบลูม่า กล้าที่จะทำในสิ่งที่เด็กอายุ 17 ยังไม่กล้าทำ ทั้งๆที่บลูม่า เป็นลูกประธานบริษัท แคปซูล คอเปอเรชั่น สามารถใช้ชีวิตได้สบายโครตๆ

แต่บลูม่าก็เลือกที่จะออกมาทำบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่อย่างการออกตามหาความฝัน(หาผู้ชายหล่อๆมาเป็นแฟน55555) และทำให้บลูม่าได้พบเจอกับ โกคู ทำให้เริ่มการพจญภัย

ถึงแม้ในตอนจบ บลูม่าจะไม่ได้ขอพร ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ (ผู้ชายหล่อๆ5555) แต่สุดท้าย ปลายทางก็ได้ผู้ชายที่เบียวต่อสู้แบบ เบจิต้ามาเป็นแฟน5555

บางครั้งเราอาจออกเดินทางเพื่อบางสิ่ง 
แต่สิ่งที่เราได้ระหว่างทางอาจจะมีความหมายที่ยิ่งใหญ่กว่า 

การพจญภัยของบลูม่าและโกคู จึงเป็นเรื่องราวที่เป็นแรงบันดาลใจให้กับเด็กทุกคน (รวมถึงตัวเบ้นเอง) ที่อยากเดินตามหาความฝันเพื่อตัวเอง มันถูกปลูกฝังในเด็กๆทุกคนที่ให้กล้าฝันแล้วเดินตามความฝันของตัวเอง

[2] การไม่ยอมรับตัวตนที่แท้จริงของ

อูลอน

อูลอน หมูที่มีพลังในการแปลงร่างเป็นอะไรก็ได้ (แต่เรียนไม่จบโรงเรียนแปลงได้แปปเดียว) สิ่งที่อูลอน พยายามจะปกปิดมาตลอดก็คือ ความอ่อนแอของตัวเอง อูลอนพยายามจะแปลงร่างเป็น สิ่งที่ใหญ่กว่าตัวเองเสมอ ร่างที่น่าเกรงขาม ตัวใหญ่โต

ถ้าเป็นพวกเรายุคนี้ก็เหมือนพวกเราที่ ไม่มีเงิน555 แต่ก็พยายามจะหาของดีๆมาโชวออฟ เอาแบรนด์เนม มาตะโกนให้พวกเรารู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า ผ่านวัตถุนิยม นั้นเป็นการเสียดสีสังคม ของ อ.โทริยามะ ที่อยากทำตัวละคร แบบอูลอน ออกมา บลูลลี่ 555 เป็นตัวโจ๊ก

ทำให้พวกเด็กๆที่อ่านดราก้อนบอล ไม่อยากโกหกตัวตนของตัวเองแบบอูลอนตัวตน

ซึ่งพอมาถึงพวกเราทุกวันนี้ มีงานวิจัยรองรับเยอะมากว่าการที่เราคลั่งวัตถุนิยม หรือ การพยายามทำภาพลักษณ์ที่ดีกว่าความเป็นจริง ทำให้เราเป็นโลกซึมเศร้าได้มากกว่าคนทั่วไป

[3] คุริริน Do what you can

หนึ่งในตัวละครชาวโลก ที่ดูจะไม่มีประโยชน์มากๆในช่วงหลัง 5555 แต่สิ่งที่คุริรินทำเสมอคือ

“ทำสิ่งที่เขาทำได้” ไม่ว่าจะไปดาวๆนาเม็ก ไปกับโกฮัง เพื่อรวมดราก้อนบอล เพื่อคนที่เขารัก

หรือจะสู้กับชาวไซย่า อย่างพวกเบจิต้า และ ผลงานดีเด่นสุดคือ เอาหมายเลข 18 มาเป็นแฟน 555555 ถือเป็น ผลงานชิ้นโบวว์แดงของคุริริน

ถึงแม้จุดเริ่มต้นของคุริรินจะมาจากการที่เขาเป็นเด็กนิสัยไม่ดี แต่สุดท้าย คุริรินก็เลือกหนทางที่ถูกต้องในการทำเพื่อคนอื่น ทำเพื่อชาวโลก เอาตัวเข้าปกป้องพลเมือง จากการทำร้ายของเซลล์ร่าง 1 ทำในสิ่งที่ตัวเองทำได้ ถึงแม้จะสู้ไม่ได้ก็ตาม

บทเรียนที่เราได้จากคุริรินคือการที่เขาทำในสิ่งที่มนุษย์คนนึงทำได้ ถึงแม้จะทำอะไรไม่ได้มาก 555 แต่เขาก็ Do what he can ทำสิ่งเล็กๆน้อย หาถั่วเซียนมาให้โกคูบ้าง เกลี้ยกล่อมหมายเลข 18 บ้าง และนี้คือสิ่งที่ สังคมเราต้องมีคนแบบนี้
ทำในสิ่งเล็กๆแต่ไม่ใช่สิ่งเล็กน้อย

[4] ฟรีซเซอร์ “ผู้บริหารตัวอย่าง”

ฟรีซเซอร์คือหัวหน้าองค์กรที่มีประสิทธิภาพจริงๆ เป็นคนที่มีคุณสมบัติครบทุกด้านมาก ไม่ว่าจะ ฝีมือที่เก่งมาก บริหารทีมงานได้ดี สั่งกระจายกำลัง ไปปกครองดาวต่างๆ มีหน่วยแก้ปัญหาไปแก้ปัญหาแทน อย่าง หน่วย กีนิว มือซ้ายมือขวา (ระบบบริษัทจัดๆ55555)

มีสวัสดีการแจ่มเลยๆ ทั้งยานอวกาศ เครื่องรักษาตัวในยาน ยูนิฟอมที่สามารถยืดหดได้ เพื่อรองรับตอนแปลงร่างเป็นลิงยักอีก55555 (บอสฟรีซเซอร์ของจริงมาก ยื่น Resume ค้าบ )

แถมมีระบบ KPI วัดผลแบบอย่าง เครื่องวัดพลัง ไม่ Bias เลยวัดกันที่แต้มอย่างเดียว

มีการแบ่งระดับชั้นหัวหน้าอย่างดี หัวหน้าทีมลูกน้องทีมทำงานเป็นระบบ ไม่ข้ามขั้นกัน

แถมเปิดรับคนแบบไม่เหยียดเชื้อชาติเผ่าพันธ์ขอแค่มีฝีมือ ก็รับหมด 555555 (โกคูยังเคยโดนชวนมาเป็นลูกน้องเลย)

ขยายกิจการก็ดีมากๆ ที่สำคัญมี Vision ในการแก้ปัญหา มองเห็นต้นตอของปัญหา อย่างพวกชาวไซย่า ว่าอีกหน่อยจะก่อปัญหา ให้แก้กันตั้งแต่เนิ่นๆ ฆ่าล้างเผ่าพันธ์ทั้งดาวเลย 5555

ฟรีซเซอร์ เป็นตัวแทนของ ยากูซ่า ในยุคที่ อ.โทริยามะ เขียนดราก้อนบอล เป็นการสะท้อนชีวิตอันแสนรัดทดของเขาที่ อยากจะแซะพวก คนรวยทำงานเป็นหลังคน ในช่วงปี 1980 S ที่เศรษฐกิจลำบากมากๆ 

แต่ถึงอย่างนั้นฟรีซเซอร์ก็ถึงเป็นต้นแบบให้เราได้เรียนถึงความเหี้ยมและการพูดจริงทำจริงมากๆถ้าในชีวิตจริง โกคูแทบไม่มีทางสู้ ฟรีซเซอร์ได้เลย เพราะฟรีซเซอร์ทำตามแผนการได้เป็นระบบมากๆ

ถือเป็นตัวละคร ที่ อ.โทริยามะ อยากให้เป็น Last Boss เพื่อจบ เรื่อง Dragon ball จริงๆ

[5] ซุนโกฮัง ชีวิตโดนทุบตี

หนึ่งในตัวละครที่ น่าสงสารที่สุด โกฮัง แทบไม่เคยได้เลือกชีวิตตัวเองเลย ชีวิตลำบากตั้งแต่เด็ก เกิดมาไม่ทันไร ลุง ราดิซ ก็มาลักพาตัวไป แถมมาพรากพ่อสุดที่รักของตัวเองอีก

พอพ่อเสียยังไม่ทันได้ทำใจ ก็โดน คุณลุงพิโคโร่ มนุษย์ต่างดาวจับพาไปฝึกกระทืบแล้วกระทืบอีก แล้วก็ไปสู้กับพวก นัปปะกับเบจิต้าอีก 555 ชีวิตโครตระยำ

สู้จบก็ต้องไปนอกโลก ไปดาวนาแม๊ก ไปเจอพวกเหี้ยมๆ ยากูซ่าเถื่อนๆอีก ทั้งๆที่ตัวเองเป็นเด็กน้อย ที่เลือกอะไรไม่ได้เลย ชีวิต โกฮัง เต็มไปด้วยบาดแผลมากๆ

ถ้าชีวิตจริง โกฮัง ควรเป็น โรคทางจิตเวชอย่าง PTSD  (Post-traumatic Stress Disorder) หรือ ความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ มากๆ ชีวิตเจอแต่ละเรื่อง ตั้งแต่เกิด จนสู้กับเซลล์ก็ต้อง มาแบกรับภาระที่ต้องกอบกู้โลกอีก

โกฮังเป็นตัวละครที่ รักความสงบ ชอบวิทยาศาสตร์ มากๆ ไม่ได้อยากต่อสู้เลย แต่โชคชะตาพาโกฮังให้ต้องเดินผ่านความยากลำบากให้ต้องดิ้นรนผ่านไป

สิ่งที่โกฮังสะท้อนให้กับพวกเราคือ “ชีวิตเราบางครั้งก็เลือกมากไม่ได้” ส่วนตัวเบ้นมองแบบนั้นจริงๆ อาจจะมีคำประโคมอย่าง “เราเลือกชีวิตเราที่อยากเป็น” แต่ในความเป็นจริง โลกไม่ได้มีพื้นที่พอให้เราเลือกทุกสิ่งขนาดนั้น ลองถามคนที่เขาไม่ได้เลือกอะไรหลายๆอย่างดู

ชีวิตเราเลือกสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราไม่ได้ แต่เราเลือกสิ่งที่จะตอบโต้กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับชีวิตเราได้ (ปรัชญา Stoic มาก โกฮัง ) 

[6] ความหยิ่งทรนง ของเจ้าชายเบจิต้า

เจ้าชายเบจิต้า หนึ่งในตัวละครที่หลายคนชื่นชอบ ด้วยความเหย่อหยิ่งในศักศรี ด้วยความไม่เคยยอมแพ้พระเอก ด้วยความอีโก้ จนเกือบแตกหลายรอบ5555 (โดยเฉพาะตอนเซลล์ กลายร่างเป็น Perfect เซลล์)

หนึ่งในตัวละครที่ Chracter Develop สูงสุด จากชายสุดเหี้ยม ที่ฆ่าได้แม้กระทั่ง เพื่อนที่มาด้วยกันอย่าง นัปปะ มาสู่พ่อของลูกสาวสุด เฉิ่ม (ในภาค GT) นั้นเป็นการพัฒนาตัวเองมากๆของเบจิต้า เสมอ ที่จะพยายามพัฒนาตามคนที่อยู่ข้างหน้าอย่างพระเอก

แต่เบจิต้าก็ไม่เคยท้อใจ มีแต่มุ่งมั่นฝึกตัวเองตลอดเวลา เพื่อเป็นคนที่เก่งให้ตามโกคูให้ทัน และนั้นคือ สิ่งที่พวกเราได้เรียนรู้จาก ประโยชน์ของ ความหยิ่งทรนง เบจิต้า

แต่สิ่งที่ได้เรียนรู้มากที่สุดคือ การที่เบจิต้า พัฒนาจากคนใจร้ายโหดเหี้ยมเห็นแต่ตัวเอง กลายมาเป็นคนที่ ยอมเสียสละ ทำเพื่อคนอื่น ทำเพื่อปกป้องคนที่ เบจิต้ารัก แต่ก็พยายามรักษา สิ่งที่ตัวเองรัก อย่างการต่อสู้กับคาคาร๊อต ไปด้วย นั้นเป็นสิ่งที่เบจิต้าสอนพวกเราได้เป็นอย่างดี

รับผิดชอบหน้าที่ของตัวเอง พร้อม รับผิดชอบความฝันไปด้วยกัน 

เป็นคนที่มี Worklife balance ได้ดีกว่า โกคูเยอะมากๆ (ยิ่งภาคหลังๆยิ่ง มีเวลาให้ครอบครัวด้วย5555)

[7] ทำทุกวันให้ดี ซุนโกคู

ซุนโกคู ตัวละครพระเอกที่ทุกคนรักมากที่สุด สิ่งนึงที่โกคู สอนพวกเราคือ

"ทำวันนี้ให้ดีที่สุด" 

โกคู ไม่เคยพะวงถึงอดีตหรืออนาคตมากนัก สิ่งที่โกคูทำคือการ ทำวินาทีนี้ให้ดีที่สุด อยู่กับปัจจุบันเสมอ ไม่เคยเสียใจสิ่งที่เคยทำไปแล้ว มีแต่ก้าวต่อไปข้างหน้า

โกคูคือตัวอย่างของคนไม่ถือตัวเป็นตัวละครที่ถ่อมตัว รู้ว่าพลังสู้จอมมารบูไม่ได้ ก็ยอมขอพลังของคนทั้งโลกเพื่อทำบอลเกงกิ เพื่อปิดฉาก จอมมารบู (ถ้าเป็นเบจิต้าไม่ยอมใช้แน่ๆ) แถมให้เครดิต มิสเตอร์ซาตานอีก ไม่เคยอยากเคลมความดีเลย

เป็นตัวละครโปรดของพวกเราในวัยเด็กที่เติบโตมา แถมเป็นสัญลักษณ์ของการเลือกทำสิ่งที่ดีเสมอ อย่างตอนแรกที่เจอ เต่าของผู้เฆ่าเต่า ก็อาสาพาไปส่งที่ทะเล โดยไม่หวังอะไรตอบแทนเลย แค่อยากช่วยเหลือ และยังช่วยเหลือบลูม่าตามหาดราก้อนบอลให้ครบด้วย

ตลอดชีวิตของโกคูมักมองโลกในแง่ดี กับทุกเหตุการ์ณเสมอ พยายามต่อสู้ พัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นเสมอ จนเป็นซุปเปอร์ไซย่าขั้น 3 และปกป้องคนที่เขารัก ตลอดเวลา (ถึงแม้จะตายไปแล้ว)

ความมีสเน่ห์ของโกคู คือการที่เขามุ่งมั่นที่จะแก้ปัญหาอยู่เสมอ ไม่เคยยอมแพ้ให้กับทุกเรื่อง จะ ฟรีซเซอร์ เซลล์ จอมมารบู ก็ฝ่าฟันจนผ่านไปได้

โกคูเลือกสิ่งที่ยุติธรรมเสมอ ดูแลพวกพ้อง และเป็นตัวอย่างของ คนคิดบวก อย่างแท้จริงใครๆอยู่ด้วยก็สบายใจ เฮฮา (ถึงแม้จะชอบหาเรื่องต่อสู้ก็เถอะ5555)

จบ

ถ้าฟังดูวันนี้อาจจะ Plot เรื่องพื้นๆมากๆแต่ Dragon ball เป็นต้นแบบของการพจญภัยแบบ Classic ที่เป็นต้นแบบให้การ์ตูนโชเนนเป็นต้นแบบจนถึงวันนี้เลย

เมื่อก่อนใครดูการ์ตูนก็จะถูกมองว่ามีแค่เด็กดู แต่ทุกวันนี้ Dragonball คือการเปิดยุคสมัยใหม่ แห่ง นำพาคนทุกวัยมาอ่านการ์ตูน ตั้งแต่เด็กจนแก่ (จริงมั้ยทุกคน555)

ต้องขอบคุณ อาจารย์ “อากิระ โทริยามะ” มากๆที่ทำให้พวกเราได้เติมเต็มชีวิตในวัยเด็ก เบ้นนึกไม่ออกเลยว่าถ้าไม่มีการ์ตูนเรื่องนี้ชีวิตเบ้นจะเป็นยังไง มันเป็นหนึ่งในส่วนผสมที่ทำให้ชีวิตเราออกมาเป็นแบบนี้จริงๆ

เชื่อว่าถ้าขอพรเทพเจ้ามังกรได้คนที่พวกเราอยากให้ฟื้นคืนชีพที่สุดน่าจะเป็นใครไม่ได้นอกจาก อาจารย์ผู้แต่ง แต่ชีวิตจริงเราไม่มีเทพเจ้ามังกรให้ขอพร

RIP นะครับ อาจารย์ อากิระ โทริยามะ ด้วยรักและอาลัย ขอให้ท่านเจ้าพิภพ ไคโอ พา อ.ไปพักผ่อนที่ดาวนะครับ

ขอให้ผู้อ่านมีทุกๆวันเป็นวันที่มีความหมาย